czwartek, 11 września 2014

Rejestracja działalności leczniczej lekarza – wymagane dokumenty rejestracyjne



Zakres dokumentów oraz informacji, które lekarz musi złożyć w wykonywania zawodu w ramach działalności leczniczej reguluje ustawa o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011r. (art. 101 ww. ustawy). Zgodnie z powołaną powyżej podstawą prawna lekarz, który zamierza wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej, składa organowi prowadzącemu rejestr, wniosek o wpis do rejestru zawierający następujące dane:
1)        imię i nazwisko lekarza;
2)        numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu lekarza;
3)        formę działalności leczniczej i zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych, w tym również w zakresie, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
4)        adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania wezwań i przechowywania dokumentacji medycznej, w tym również w zakresie, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w przypadku wykonywania praktyki lekarskiej wyłącznie w miejscu wezwania;
5)        Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);
6)        adres do korespondencji;
7)        posiadane specjalizacje.
8)        oświadczenie, że:
- dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą;
- lekarz zna i spełnia warunki wykonywania działalności leczniczej w zakresie objętym składanym wnioskiem określone w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2013 r. poz. 217).
11)      dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków wykonywania działalności leczniczej
12)      decyzję administracyjną w postaci opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (dokument potwierdzający spełnienie warunków ogólnosanitarnych, przestrzennych, instalacyjnych - odpowiednich do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych)

Oświadczenie o którym mowa powyżej (pkt 8) winno ponadto zawierać :
·       -  imię i nazwisko, nazwę albo firmę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo siedziby;
·       - oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
·     - podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

Lekarze zamierzający wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej jako grupową praktykę lekarską w celu uzyskania wpisu do rejestru składają wniosek zawierający:
a)        listę lekarzy wspólników albo partnerów spółki, ze wskazaniem imion i nazwisk, ich miejsc zamieszkania oraz imienia i nazwiska osoby uprawnionej do reprezentowania tej spółki;
b)        dane, o których mowa w przywołanych powyżej punktach 2-12;
c)         podpis osoby uprawnionej do reprezentowania spółki, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

Analogicznie jak przy wpisie w zakresie rejestracji podmiotu leczniczego, należy wskazać że prowadzenie indywidualnej praktyki lekarskiej niesie ze sobą konieczność dopełnienia wielu czynności prawnych oraz sporządzenia wielu umów. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości lekarz powinien skonsultować się z profesjonalistą (adwokatem), który pomoże mu rozwiązać wszystkie problemy oraz dobrać rozwiązania prawne odpowiadające formie prowadzonej działalności gospodarczej.

Lekarzy zachęcam do przeczytania wpisu:

Podstawa prawna:         ustawa o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011r.


Bezpłatne porady prawne!


Wszystkich lekarzy chcących uzyskać informację w jaki sposób po zarejestrowaniu chronić swoją działalność przed bezprawnym działaniem pacjentów oraz zabezpieczyć pod względem prawnym firmę, zapraszam do kontaktu z kancelarią: www.kancelaria-pawlowska.pl   , tel: 505-510-204
 

Podmiot leczniczy – wymagane dokumenty rejestracyjne



Na wstępie należy wskazać, że w razie jakichkolwiek wątpliwości związanych z zarejestrowaniem podmiotu, sporządzeniem umów z pracownikami oraz współpracującymi lekarzami zalecam kontakt z adwokatem. Pełnomocnik pomoże Państwu sporządzić komplet dokumentów, a co najważniejsze zabezpieczyć interesy podmiotu leczniczego oraz odpowiedzialności za jego działanie.

Przechodząc do meritum wpisu wskazać wypada, że zakres dokumentów oraz informacji, które należy zgłosić w celu zarejestrowaniu podmiotu leczniczego reguluje ustawa o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011r. (art. 100 ww. ustawy). Zgodnie z powołaną powyżej podstawą prawna podmiot, który zamierza wykonywać działalność leczniczą jako podmiot leczniczy, składa organowi prowadzącemu rejestr, wniosek o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Wniosek musi zawierać następujące dane:
1)        imię i nazwisko, nazwę albo firmę;
2)        adres siedziby albo miejsca zamieszkania;
3)        adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;
4)        formę organizacyjno-prawną;
5)        rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;
6)        nazwę przedsiębiorstwa, oraz wykaz jego jednostek lub komórek organizacyjnych, których działalność jest związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;
7)        numer REGON;
8)        Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);
9)        dane podmiotu tworzącego - w przypadku podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą.
10)      oświadczenie, że:
- dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą -są kompletne i zgodne z prawdą;
- podmiot zna i spełnia warunki wykonywania działalności leczniczej w zakresie objętym składanym wnioskiem określone w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2013 r. poz. 217).
11)      dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków wykonywania działalności leczniczej
12)      decyzję administracyjną w postaci opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (dokument potwierdzający spełnienie warunków ogólnosanitarnych, przestrzennych, instalacyjnych - odpowiednich do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych)

Oświadczenie o którym mowa powyżej (pkt 11) winno ponadto zawierać :
·        -  imię i nazwisko, nazwę albo firmę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo siedziby;
·        - oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
·       -  podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

Lekarzy zachęcam do przeczytania wpisu:

Podstawa prawna:         ustawa o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011r.


Bezpłatne porady prawne!


Wszystkich lekarzy chcących uzyskać informację w jaki sposób po zarejestrowaniu zabezpieczyć pod względem prawnym firmę, w tym też w zakresie postępowania w sprawach błędów medycznych, zapraszam do kontaktu z kancelarią: www.kancelaria-pawlowska.pl   , tel: 505-510-204
 

Kara umowna jako zabezpieczenie interesów – wybrane aspekty



Podczas negocjowania umów strony często spotykają się z zapisami dotyczącymi kar umownych. Zapisy najczęściej chronią wyłącznie jedną ze stron. W swojej praktyce często spotykam się z zapytaniami z jednej strony: czy kary umownej należy się obawiać, a z drugiej: czy kara umowna to dobre zabezpieczenie. Warto więc wiedzieć kiedy można zastosować karę umową, żeby zabezpieczyć swoje interesy oraz kiedy zastrzeżenie kary umownej nie wywoła skutków prawnych, albowiem kara została w umowie skonstruowana wadliwie.
Zgodnie z art. 483 § 1 kodeksu cywilne można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy . Powyższy przepis stanowi definicję legalną „kary umownej”.

Wysokość kary umownej

Kara umowna to określona suma pieniężna. Przy czym w umowie można zastrzec ją wprost tj. wpisać jej wysokość (np. 1.000 zł) lub też wskazać kryteria do jej obliczenia (np. 5% wartości wynagrodzenia, 0,2 % wartości wynagrodzenia za każdy dzień zwłoki).


Niewykonanie zobowiązanie niepieniężnego

Dla swojej skuteczności kara umowna wymaga, aby zabezpieczała obowiązek o charakterze niepieniężnym. Przy czy od razu należy wskazać, że obowiązek świadczenia może polegać na działaniu lub zaniechaniu (przykładowo: wykonanie dzieła w terminie, powstrzymanie się od pewnych działań). Im bardziej szczegółowo zostaną wskazane obowiązki, których uchybienie powoduje uruchomienie kary umownej, tym jest to dla strony uprawnionej korzystniejsze. Powyższe pozwala bowiem uchronić się przed zarzutem, że dana sytuacja nie stanowi podstawy do domagania się kary umownej.
Trzeba wskazać, że skoro zapłatę kary umownej można zastrzec tylko w zakresie obowiązku niepieniężnego, to a contrario uchybienie obowiązkowi pieniężnemu nie może spowodować konieczności zapłaty kary umownej. Innymi słowy – opóźnienie w zapłacie (faktury VAT / rachunku) nie stanowi podstawy do domagania się kary umownej. W takiej sytuacji strona może domaga się odsetek ustawowych. Odsetek umownych strona mogłaby dochodzić tylko jeśli strony w umowie ustaliły ich wysokość.

Szkoda

Trzeba wskazać, iż co do zasady kara umowna jedynie zastępuje odszkodowanie. Należy podkreślić, że to nie wierzyciel ma udowodnić wystąpienie szkody na skutek działań dłużnika. Dla skutecznego dochodzenia należności z kary umownej wystarczające jest samo wykazanie wystąpienia okoliczności aktualizującej konieczność zapłaty kary umownej. To dłużnik chcąc uchronić się przed zapłatą kary umownej musi wykazać, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania umownego nie spowodowało żadnego uszczerbku w majątku wierzyciela.